Weekend, een vrije dag, uitje met vriendinnen, feestdagen. Allemaal perfecte gelegenheden om de pinpas te trekken en eens lekker op jacht te gaan naar new stuff om je garderobe te voeden. Het liefste doe ik dat tegenwoordig door online shoppen! 24/7 zijn de virtuele winkeltjes open om mij de ogen uit te steken met al het moois wat ze te bieden hebben. Na een orderbevestiging zit ik smachtend te wachten tot ik thuis mijn pakketje kan ontdoen van de verpakking om mijn nieuwe aanwinsten te bewonderen. En te passen. Dit doe ik namelijk thuis.
Natuurlijk gaat er niks boven een dagje gezellig de stad in, en alle winkels rond te slenteren (goede work out trouwens ook, de gemiddelde vrouw verbrandt 47.700 calorieën per jaar door te shoppen)! Wij vrouwen transformeren tot ware beesten om onze prooien uit het rek te trekken, zodat we de mooiste items weten te bemachtigen. We zijn blij, en trots en een euforisch gevoel laat ons het ultieme geluk ervaren. Eenmaal gepakt wat je pakken kan, begin je al te dagdromen… Ik zie mezelf al vrolijk rond paraderen in dat prachtige jurkje met mooi gebruinde beentjes. Op naar de paskamer…
En dit is nou precies waar het mis gaat. Je hangt je aanwinsten op maar waar laat je je eigen kleding?! Helaas is in het hok 1,5m bij 1,5m geen krukje te vinden. Op de meest creatieve wijze prop je je eigen kleding ook nog op aan desbetreffend haakje. Tijd om te passen. Héél per ongeluk kijk je dan toch in de paskamerspiegel. Het TL licht laat die mooie gebruinde beentjes als sneeuw voor de zon verdwijnen. Langzaam glijden je ogen naar je gezicht waar die kleine oneffenheid levensgroot uitgemeten wordt. Blame it on the TL, praat je jezelf met moed in en besluit moedig verder te gaan met je missie.
“Maaaaaam, zit je hier?” wordt er luidkeels door de paskamer geschreeuwd, waarop vervolgens JOU paskamerdeur met grof geweld open wordt getrokken wanneer jij je net met moeite in die jeans staat te hijsen. Met een hoofd zo rood als je lipstick en grote hertenogen kijk je geschrokken achterom. “SORRY!” en vervolgens wordt de deur hard dicht gegooid. Take a deep breath and go on. Gezien alles in die kleine ruimte breed uitgemeten wordt en het resultaat niet optimaal wordt belicht, besluit je dan toch de handdoek in de ring te gooien. Kleding terug op de hangers, en zo snel mogelijk je eigen kleren weer aan. Met een gebogen hoofd en een minderwaardigheidscomplex, verlaat je de paskamer. Met afhangende schouders geef je zo vriendelijk mogelijk de kleding terug aan de verkoopster, die vrolijk krijst “Was het niet gelukt?! Wat zonde!!”. Bij deze is de shopping spree ten einde.
Juist, het leed dat paskamers heet. Lang leve online shopping! Géén rijen voor de paskamers, geen overenthousiaste verkopers, geen TL licht geen 3m2, geen onbevoegden en above all: geen minderwaardigheidscomplex. Niks is toch heerlijker dan lekker thuis op je gemak je aankopen te proberen en je wel mooi te voelen?!
xoxo Kimberley
